Zachte keurmeesters maken stinkende wonden!

Iedere dag staan we tijdens de bouw van de voorstelling weer onder diverse hijsinstallaties. En 's avonds staan de artiesten dan op het toneel onder dezelfde hijsinstallaties.

Dan is het goed om te weten dat we alles goed voor elkaar hebben en dat de genoemde installaties veilig zijn. Want dat weten we toch? Tenslotte is alles naar behoren gebouwd, gekeurd en aansluitend opgeleverd. Dan zijn er natuurlijk nog wel een paar restpuntjes, maar die worden zo snel mogelijk verholpen.

Tja, zo zou het moeten zijn, maar in de praktijk kom ik met grote regelmaat heel andere situaties tegen. Het begint ermee dat bij de installaties vaak geen enkele vorm van documentatie aanwezig is. Nu kan dat natuurlijk wel eens gebeuren dat de schoonmaakster die "rommelige stapel papier" op je bureau per ongeluk weggooit of dat je de documentatie mee naar huis neemt en dat de hond het volledig opeet, maar het komt erg vaak voor dat de documentatie nooit geleverd is en dat het ook op aanvraag niet meer boven water komt.

Na de documentatie zijn het vooral de constructieve fouten die opvallen. Daarbij moet je denken aan aandrijvingen die niet vastzitten om dat de gaten bij de bouw niet goed geboord zijn, te zwak geconstrueerde hijspunten, het ontbreken van torsiesteunen waardoor stalen balken volledig torderen, tot (veel) te zwakke hoofdliggers, waardoor een heel bruggenstelsel in een theater niet betreden mag worden.

En dan zijn er nog de "normale" afwijkingen zoals het ontbreken van noodeindcontacten, niet aangesloten (en dus verbrandde) remmen, eindmontagemiddelen die in de voorhanden toepassing niet toegestaan zijn, Niet goed berekende remmen waardoor de last niet gehouden kan worden bij een noodstop en ga zo maar door.

Genoemde zaken zijn geen uitzondering, maar helaas aan de orde van de dag. Toch zijn de installaties in alle genoemde gevallen ooit gekeurd en opgeleverd.

Wat mij daarbij vaak opvalt is dat de keuring op basis van een steekproef is gebeurd. Dat is op zijn minst bijzonder te noemen. Wanneer je een auto naar de keurmeester brengt voor de noodzakelijke APK keuring zal de keurmeester ook nooit een steekproef nemen uit de auto's die die dag gekeurd moeten worden, maar hij zal alle auto's keuren en daarbij, zoals het hoort, alle punten op het keuringsformulier afhandelen. Misschien is het verschil bij de APK keurmeesters, dat zij nog een hogere, van overheidswege, handhavende instantie hebben die over hun schouder meekijkt en ingrijpt wanneer de keurmeester niet voldoet.

In Duitsland is die handhavende instantie wel voorhanden in de vorm van de Berufs Genossenschaften. Bij één van deze clubs moeten de theaters verplicht hun ongevallenverzekeringen afsluiten. Je kan je voorstellen dat deze Berufs Genossenschaften ervoor willen zorgen dat zij zo weinig mogelijk claims hoeven uit te betalen. Hierdoor leggen zij de verzekeringsnemers (lees theaters) allerlei veiligheidsregels op, waarvan de veiligheidsregels met betrekking tot de theatertechnische hijs- en hef installaties een onderdeel zijn. Misschien dat het daardoor komt dat ik in Duitse theaters de eerder genoemde uitwassen nooit tegenkom.

Ondertussen zitten veel theaters in Nederland met het probleem dat zij een trekkenwand, kettingtakels, een portaalbrug of een andere installatie hebben die niet in orde is of waarvan zij niet weten hoe de staat ervan is.

Daar de technische mensen in de theaters steeds meer kennis van de installaties krijgen, denk ik dat er in de komende jaren nog veel zaken boven water zullen komen.

Tot de volgende voorstelling!

Frédéric Bisschop

Harco TM